Hoe zie je een land voor het eerst? Wat valt je op? Zijn het de huisjes die je door het vliegtuigraam kunt onderscheiden? De rotondes beneden? De structuren van de wegen of zijn het misschien de groene akkers? Toen ik Kaapverdië ontdekte was het niets van dat alles. Het eerste wat ik zag was een vuurtoren. In de verte op een rots.

Aankomst na zeven slopende dagen

Na zeven slopende dagen op zee met mijn zeiljacht Hope, kwamen mijn broertje en ik in een donkere nacht aan op São Vicente. We arriveerden uitgeput op de exotische archipel. Op straat snoof ik de geur van aarde, vis, en exotiek. Vrouwen met Afrikaans en Europees bloed verkochten hun waren in de straten. Mensen met groene, grijze ogen. De mensen waren vriendelijk en verwelkomend. Ik voelde mij hier meteen thuis…

Een week verandert in maanden…

Ik was op weg om rond de wereld te zeilen en zeilde de etappe van de Canarische eilanden naar het Caribisch gebied samen met mijn broertje. Mijn bezoek aan Kaapverdië was een korte stop onderweg naar het Caribisch gebied. Ons doel was om er een week te blijven en dan verder te zeilen. Maar na de ruwe oversteek hadden we weinig zin om de oceaan weer te trotseren, en Kaapverdië trok aan ons. Steeds meer. De cultuur is warm, open en exotisch. De mensen zijn hartelijk en elk eiland is anders. Er zijn groene eilanden, woestijneilanden en er is een eiland met een mix van alle landschappen. Er is zelfs een actieve vulkaan en onbewoonde eilanden met baaien waar we ankerden. Maar het mooiste vind ik de mensen en ongemerkt sloot ik het land langzaam in mijn hart…

Liefde

Mijn liefde voor het land groeide. Maar na drie maanden moesten mijn broertje en ik echt verder en voeren we naar Brazilië. Ik had hem beloofd de oceaan samen over te zeilen en kon hem niet teleurstellen door te blijven. De oversteek was glorieus, onze aankomst vierden we groots. Brazilië was fantastisch! Maar toch…. Ik miste de Kaapverdische eilanden. Ik vloog terug om een baan aan te nemen op Kaapverdië en zeilde ruim een jaar rond de eilanden als kapitein met gasten. Ook ontmoette ik in die tijd Katia. We werden verliefd en werkten een jaar samen. Met mijn boot in Brazilië groeide het besef dat ik mijn wereldreis moest voortzetten. En toen kwam de onvermijdelijke vraag aan Katia: of ze met mee verder wilde rond de wereld.

Samen verder, maar Kaapverdië blijft in mijn hart

Katia en ik vlogen naar Brazilië. Voor Katia is het de eerste keer dat ze haar land verliet en de wijde wereld in trok. Voor mij was het een afscheid van een land waar ik ontzettend van ben gaan houden. We zeilden samen verder rond de wereld met Hope en bezochten de meest exotische plekken; plekken als Lamotrek, Pohnpei maar ook de Kuna Yala indianen bij Panama. Maar Kaapverdië blijft de plek die ik in mijn hart heb gesloten. En nu ik na zes jaar wereldzeilen weer terug in Nederland ben, is het de plek waar ik enthousiast over blijf.

Op mijn site is meer informatie te vinden over een vakantie in Kaapverdië.

En wat je kunt vinden op de verschillende Kaapverdische Eilanden.